MCDD is voortgekomen uit de ervaring dat de bestaande diagnoses en verklaringsmodellen tekort schoten in een nauwkeurige beschrijving van de problematiek, en onvoldoende houvast geven voor de klinische praktijk. Oorspronkelijk dook het op vanuit de restcategorie PDD-NOS, waardoor het ten onrechte geassocieerd wordt met autisme. Onderzoek laat echter zien dat een schizofreniespectrum eerder van toepassing is dan het autisme-spectrum. De ontwikkeling van de diagnose MCDD rechtvaardigt een opname in de DSM-V.
De kans op uitgroei van kinderen met MCDD in een stoornis met schizofrene kenmerken is groot, maar de kenmerken kunnen ook met het volwassen worden verdwijnen; een enkel kind groeit in volwassenheid naar de diagnose autisme.
De nadruk bij MCDD ligt op het affectprobleem, moeite in de regulatie van emoties. De behandeling moet gericht zijn op angstbeperking en regulatie.

[1]Hoofdstuk 7 uit: Asperger in Meervoud, autisme en haar randgebieden. Red. M.F.Delfos, uitg. SWP.

[2]Borderline personality disorder.

[3]voorbeeld: op een van de kaarten staat een droevige scène met elkaar condolerende mensen. In de hoek van de kamer staat een tafel met wat kaarten er op, maar ook koffie en broodjes. Een jongen met MCDD zegt: “Ik zie het al, het is een feestje, ze hebben taart. Het jongetje vooraan is jarig, maar hij heeft geen op-afstand-bestuurbare auto gekregen, dus is hij heel erg sip.”